Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

2015

Καλή χρονιά. Ευτυχισμένο το 2015!

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Ντόνετσκ πριν από 2 χρόνια. Τώρα; до свидания!

Ένα όμορφο βίντεο με θέμα του, σχετικό με το πως ήταν πριν από 2 χρόνια το Ντόνετσκ, πριν από το Euro 2012, όταν οι υποδομές της πόλης και είχαν ολοκληρώσει τη βασική υποδομή για το φόρουμ του ποδοσφαίρου, συμπεριλαμβανομένου του διαβόητου νέου τερματικού σταθμού του αεροδρομίου του Ντόνετσκ.
====
Το βίντεο αυτό είναι ένα ιδανικό παρελθόν, με ένα παρόν τόσο άσχημο. Με βάση το ιστορικό του τι συμβαίνει τώρα, η εικόνα στο βίντεο δίνει μια μικρή σουρεαλιστική άποψη, που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Βλέποντας τις φωτογραφίες του αεροδρομίου που ανακατασκευάστηκε  στο Ντόνετσκ, δεν πιστεύει κανείς ότι θα συνέβαινε αυτό μετά από 2 χρόνια.
=





.
Ακολουθεί ένα μικρό δείγμα του «κατορθώματος» των φασιστών του Κιέβου & των Αμερικανονατοϊκών φίλων τους. Κε Βενιζέλο στο Ντόνετσκ δεν θα πας να καταθέσεις στεφάνι;





====
Περπατώντας μέσα στο αεροδρόμιο του Ντόνετσκ

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Δεύτερη εκλογή: Μια ιστορία αγάπης

Ο λαός πρέπει να προσέξει να μην χαθεί στη διαδικασία. Η διαδικασία είναι γνωστή σε όλους. Για τον ΠτΔ γίνονται τρεις ψηφοφορίες, απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία. Στην πρώτη χρειάζονται τα 2/3 των 300 δλδ 200 στην δεύτερη και τρίτη 180 και αν δεν υπάρχουν γίνονται εκλογές. 

Στην νέα βουλή χρειάζονται στην πρώτη 180 στην δεύτερη 151 και στην τρίτη σχετική πλειοψηφία. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού.

Εδώ και αρκετό καιρό επιχειρείται η απόσπαση της προσοχής του λαού από τα κοινωνικά πολιτικά δημοκρατικά ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ! 
Η κυβέρνηση δαιμονοποιεί τις εκλογές! 
Ο εξωτερικός παράγοντας ΕΕ και διάφοροι καπιταλιστές του τραπεζικού κεφαλαίου παρεμβαίνουν χωρίς να τους πέφτει λόγος, αλλά και για την δημιουργία κλίματος. 
Τα ΜΜΕ εγχώρια και ξένα χάνονται στις λεπτομέρειες χωρίς σημασία, ασχολούνται με το παλτό της Μακρή, αν χαμογέλασε ο ένας, τι ώρα πήγε ο άλλος, αν σκόνταψε στην σκάλα, παίρνουν δηλώσεις διάφορων βουλευτών ρωτώντας τους άσχετα απολίτικα. Δημοσιεύουν σειρά δημοσκοπήσεων με ερωτήματα επίσης πονηρά, επιχειρούν να παραπλανήσουν να χαλιναγογήσουν το λαό και ενώ δημοσιεύουν βροχή δηλώσεις ευρωαμερικάνων αξιωματούχων δεν περιλαμβάνουν ποτέ έστω και μια ερώτηση γι αυτούς, στις ετερόκλητες δημοσκοπήσεις τους. 
Καμιά κουβέντα δεν γίνεται αυτές τις μέρες για τα λαϊκά προβλήματα. Κανένας πολιτικός λόγος για καπιταλισμό, σοσιαλισμό, ανεργία, παιδεία, υγεία...

Εν όψει της εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας σύγκλισης θεωρητικά ετερόκλητων δυνάμεων, «αριστερών» και «δεξιών - άκροδεξιών» και αυτή η σύγκλιση εξελίσσεται ολοένα σε μια ιστορία αγάπης η οποία έχει την τιμητική της καθημερινά σε δελτία ειδήσεων, εφημερίδες και μπλογκς. 
.

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Δουνουτούλουρο...

Υπολογίστε εύκολα τις ψήφους. Για την εκλογή του ΠτΔ την κυβέρνηση την αντιπολίτευση ή ότι άλλο σας δυσκολεύει.
Η ανάρτηση είναι επανάληψη παλιότερης 22Νοε2011 αλλά παραμένει επίκαιρη και χρήσιμη θα την ανεβάσω και μετά τις εκλογές για τον ίδιο λόγο. Μπορείτε να υπολογίσετε τις δόσεις του ΕΜΦΙΑ το ΦΠΑ την ισοτιμία με την δραχμή... Δεν άλλαξα τον Παπαδήμο με τον Σαμαρά γιατί δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε (προς το καλύτερο χρηστικότερο) όπως και δεν θα το αλλάξω με τον Τσίπρα, γιατί να χάνω τον χρόνο μου άλλωστε. 
Πάντως αν το θεωρείτε χρήσιμο να το κάνω και application τα android σας. 

Στις 29/11 η έκτη δόση! Μετά το δουνουτούλουρο...
Η χρήση του είναι πανεύκολη απλά το σφίγγουμε!
...το gekoudi.blogspot.com προσφέρει δωρεάν στους αναγνώστες του το calc-imf (Δουνουτού - κομπιουτεράκι).
Ένα χρήσιμο εργαλείο για όλους τους φτωχούς και όχι μόνο. Είναι μια εφαρμογή που χρησιμοποιεί μπλε και πράσινους κώδικες σε χουντική συσκευασία.Υπολογίστε εύκολα, γρήγορα,
τα παραστατικά, τους φόρους 
και τα χαράτσια που μας περιμένουν. Έρχονται!
Κυκλοφορεί και σε εκτελέσιμο αρχείο ζητήστε το από το e-mail μου.

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Ένα ταξίδι στο Λβιβ


Η τακτική του φασισμού σαν ιδέα με οδήγησε να «επιθεωρήσω» το Lviv, για το εθνικιστικό συναίσθημα που έχει σπρώξει τους ανθρώπους του στην βαθιά καθυστέρηση. Αποφάσισα να έρθω, έτσι ώστε να φτάσω στο εντός έδρας παιχνίδι ποδοσφαίρου της ομάδας «Καρπάθια».
Δέκα λεπτά με τα πόδια από το σταθμό του τρένου και βρίσκομαι μπροστά στο μνημείο του Στεπάν Μπαντέρα. Στη βάση του - ένα ζευγάρι από μαραμένα λουλούδια. Στα πόδια, η κόκκινη και μαύρη σημαία του ουκρανικού επαναστατικού στρατού. Στο μνημείο ορατά υπόλευκα ίχνη των περιττωμάτων πτηνών - τεμπελιά των Μπαντερίστας να διατηρήσουν καθαρό το είδωλό τους.
Τα παγκάκια κοντά στο μνημείο βρώμικα, γεμάτα άδεια μπουκάλια μπύρας και πακέτα γρήγορου φαγητού.


Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Αντάρτες κάψτε τον Κούκον και ποίστε ατόν μανέαν, της κουκουβάγιας το πουλίν να χτιζ’ απές φωλέαν.

Η ηγετική ομάδα του ΕΕΣ στη Βιέννη ποζάρει ανάμεσα σε Γερμανούς αξιωματικούς,
μπροστά από το κτίριο της στρατιωτικής λέσχης.
Διακρίνονται οι Δαδούλης (δικηγόρος από την Κοζάνη
και υπεύθυνος προπαγάνδας του ΕΕΣ), τρίτος ο Μιχάλαγας,
τέταρτος ο Κισά Μπατζάκ
και πέμπτος ο Αθανάσιος Καπνόπουλος από τη Θεσσαλονίκη
Από το λίγο χρόνο που μπορώ να διαθέσω - επειδή πηγαίνω στην τρίτη λυκείου και το πρόγραμμά μου είναι φορτωμένο - σερφάροντας στο διαδίκτυο και όπως ο καθένας βρίσκεται από το ένα στο άλλο, διαπίστωσα ότι σε πολλά μπλογκ του νομού μας φιλοξενούνται "άρθρα", τα οποία ουσιαστικά είναι κόπυ-παστ αμφιβόλου ιστορικής αξίας δημοσιευμάτων. Αυτά τα "άρθρα" είναι κάποιου κυρίου που τιτλοφορείται πρώην Γενικός Διευθυντής Ανάπτυξης Νομαρχίας Θεσ/νίκης, ο οποίος είναι πολιτευτής της ΝΔ και υπήρξε αποτυχημένος υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ. Από τις απόψεις του, μπορούμε να διακρίνουμε τις ακροδεξιές φιλοχουντικές, φιλοναζιστικές αντιλήψεις που διακατέχεται και οδηγείται κανείς στο ωφέλιμο συμπέρασμα ότι η ΝΔ, σα γνήσιος εκπρόσωπος του κεφαλαίου στη χώρα μας (τραπεζικό, εφοπλιστικό, βιομηχανικό), βρίσκεται σε μία διαδικασία ώσμωσης με ακροδεξιά στοιχεία, τα οποία δεν είναι σταγονίδια, αλλά ο σκληρός πυρήνας της (βλ. Ψωμιάδης, Κρανιδιώτης, Μπαλτάκος, Βορίδης, Γεωργιάδης κτλ.). 
Παρατηρήστε τα εισαγωγικά στο "Εθνικός".
Η ΝΔ είναι γνήσιος απόγονος της ΕΡΕ, που δολοφόνησε το Λαμπράκη, η ίδια είχε στέλεχος τον Καλαμπόκα που δολοφόνησε τον αγωνιστή καθηγητή Τεμπονέρα. Στα παράθυρα κόπτεται για τους νοικοκυραίους της Βουκουρεστίου και της Ερμού που πλήττεται ο τζίρος τους από τις απαγορευμένες διαμαρτυρίες των "ξυπόλητων" ανέργων, εργαζομένων που κατά κύματα "αδίκως" πορεύονται και παραπονούνται, αφού "βρισκόμαστε σε τροχιά ανάπτυξης". Χαλάνε επίσης την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, δέχεται πλήγμα ο τουρισμός καθώς χαλάει η βιτρίνα των πελατών στα Ζώναρς και δεν τους αφήνουν να απολαύσουν τον καπουτσίνον τους. Έτσι είναι κύριε Ζαρκανέλλα. Διότι δε δύνανται οι κομμουνισταί να κυβερνάν τη χώρα και να αλλοιώνουν την εικόνα της στο εξωτερικό.

Ενώ δύνανται οι συνεργάτες των Γερμανών ΠΑΟτζήδες κατά το δεξιό-ακροδεξιό δήμαρχο Κατερίνης Χιονίδη να καταθέτουν στεφάνι και να ομορφαίνουν την εικόνα του νομού στο εξωτερικό, ο οποίος κατά τα άλλα είναι τουριστικός και μάλιστα κατά 80% από τουρίστες της Γιουγκοσλαβίας, η οποία είχε το μεγαλύτερο αντάρτικο στην Ευρώπη στον Β' Π.Π., μαζί με την Ελλάδα και τη Γαλλία. Ως φαίνεται, οι ομοϊδεάτες του κυρίου Ζαρκανέλλα είναι αυτοί που νύχτα γεμίζουν τις κολόνες της ΔΕΗ με αναγγελτήρια μνημοσύνων για την ήττα των ταγματασφαλιτών του Κούκου, μια γιορτή μίσους που γινόταν επί φασιστικής χούντας και τώρα προσπαθούν μάταια να την αναβιώσουν. Με θράσος αυτοαποκαλούνται Εθνική Αντίσταση. 
Η ηγεσία του ΕΕΣ σε γεύμα με Γερμανούς αξιωματικούς κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βιέννη (Ιούλιος 1944)
Έκαναν αντίσταση οι Κουκιώτες ενάντια στους Γερμανούς; Τι μάρκα όπλα είχαν; Έδωσαν έστω και μία μάχη εναντίον των Γερμανών; Δεν ξέρω τι γιορτάζουν, αλλά ξέρω ότι οι ταγματασφαλίτες στον Κούκο ηττήθηκαν πανηγυρικά από τον ΕΛΑΣ. Πάντα θα ηττώνται οι φασίστες από τους κομμουνιστές, όταν οι πρώτοι δε θα έχουν προστάτες Γερμανούς, Εγγλέζους ή Αμερικανούς.
Για την ιστορία, παραθέτω το άρθρο της Βικιπαίδειας για τα Τάγματα Ασφαλείας, η οποία είναι ένας οργανισμός που κάθε άλλο παρά κομμουνιστικός είναι. 
Στην 7η παράγραφο αναφέρεται στον Κισά Μπατζάκ.

ΥΓ: Παραθέτω επιπλέον ένα μικρό δείγμα από αντάρτικα ποντιακά τραγούδια της Μακεδονίας.

ΥΓ2: Ποιο ολοκαύτωμα του Κούκου; Αν ήταν Γερμανοί στην Ελλάδα, θα τους προστάτευαν τους Κουκιώτες.

ΥΓ3: Ποιανών αρχηγός ήταν ο Κισά Μπατζάκ; Πού ορκιζόταν και τι σκοπό εξυπηρετούσε; Ποιος ήταν ο αντίπαλός του;
.

Τάγματα Ασφαλείας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Τάγματα Ευζώνων
Συμμετείχαν στην κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα
Ενεργό1943–1945
ΙδεολογίαΑντικομμουνισμός
Δύναμη22.000
ΥπαγωγήΕλληνική Πολιτεία
ΑρχηγείοΑθήνα
ΣύμμαχοιΓερμανικός στρατόςΕλληνική Χωροφυλακή
ΑντίπαλοιΚΚΕΕΑΜΕΛΑΣ
ΗγέτεςΙωάννης Ράλλης (Πρωθυπουργός)
Ιωάννης Πλυτζανόπουλος(Αντισυνταγματάρχης)
Τα Τάγματα Ασφαλείας (κατά την επίσημη ονομασία τους Τάγματα Ευζώνων ή με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό Γερμανοτσολιάδες, εξ αιτίας του δοσιλογισμού) ήταν παραστρατιωτικές ομάδες που έδρασαν στην Ελλάδα κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ρόλο υποστηρικτικό των Γερμανο-Ιταλο-Βουλγαρικών δυνάμεων κατοχής. Δημιουργήθηκαν από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη κατόπιν έγκρισης της Βέρμαχτ, με σκοπό τη διατήρηση της έννομης τάξης, κυρίως στην ύπαιθρο, πλήττοντας έτσι και την όποια αντίσταση προέβαλε ο ελληνικός λαός.
Τα τάγματα αυτά δημιουργήθηκαν δια του Νόμου 260/1943 που εκδόθηκε στις 18 Ιουνίου του 1943 και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 180 Α'. Τα τάγματα αυτά έδρασαν τον υπόλοιπο χρόνο της κατοχής, κυρίως στη Βόρεια Πελοπόννησο, τη δυτική Στερεά Ελλάδα, ιδίως στην Αιτωλοακαρνανία, την Εύβοια και την Αθήνα. Πολλοί ήταν εκείνοι που τα χαρακτήρισαν ως δοσιλογικά εξ αιτίας των οποίων και καταδικάστηκε στη συνέχεια ο πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης, αλλά όχι όμως και οι εισηγητές της δημιουργίας των.

Υφιστάμενη κατάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς τον Μάιο του 1941 οι παραμένουσες στη Χώρα στρατιωτικές δυνάμεις (κυρίως του στρατού ξηράς), μετά την παράδοση του οπλισμού τους διαλύθηκαν. Τα δε υπάρχοντα τότε Σώματα Ασφαλείας που ήταν ηΒασιλική Χωροφυλακή, με έδρα την Αθήνα και υποδιοικήσεις σ΄ όλη τη Χώρα, η Αστυνομία Πόλεων, που είχε την ευθύνη ασφάλειας των πόλεων Αθήνας, Πειραιά, Πάτρας και Κέρκυρας, με βασικά καθήκοντα που της είχαν ανατεθεί, μεταξύ άλλων και τη δίωξη των κομουνιστών, το Λιμενικό Σώμα, (διατηρουμένων μόνο των αξιωματικών και υπαξιωματικών), με έδρα τον Πειραιά, και τα άοπλα σώματα Πυροσβεστική Υπηρεσία και η Αγροφυλακή, δεν καταργήθηκαν.
Οι κατακτητές τότε αποφάσισαν σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου την διατήρησή τους για την εσωτερική ασφάλεια με μειωμένη όμως δύναμη. Η πρώτη κατοχική κυβέρνηση που συστάθηκε από Έλληνες δοσίλογους στρατιωτικούς , με πρωθυπουργό τον αντιστράτηγο Γεώργιο Τσολάκογλου, πρώην διοικητή του Γ΄ Σώματος Στρατού, μέσα σε δύο χρόνια έχασε σταδιακά τον έλεγχο της υπαίθρου καθώς άρχισαν ν΄ αναπτύσσονται ομάδες αντιστασιακών που δρούσαν στις ορεινές περιοχές. Τότε οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι που κατείχαν υπό έλεγχο το μεγαλύτερο μέρος της Χώρας εξανάγκασαν την κυβέρνηση να μεταθέσει δυνάμεις της Χωροφυλακής στις μεγάλες πόλεις θεωρώντας ύποπτες για συνεργασία με αντάρτες. Εξέλιξη αυτών ήταν στη συνέχεια η κατάργηση της Αγροφυλακής.
Σημειώνεται όμως ότι στο τέλος του πρώτου χρόνου κατοχής οι κατακτητές είχαν προσπαθήσει ν΄ αναθέσουν στα σώματα ασφαλείας, ιδίως στη Βασιλική Χωροφυλακή, αντιανταρτικά καθήκοντα που υπήρξαν όμως ανεπιτυχή, γεγονός που τους έκανε έτσι καχύποπτους.

Ελληνική αντίδραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Δεκέμβριο του 1942 η Ανώτατη Διοίκηση των Καραμπινιέρων στη Καρδίτσα εξέδωσε διαταγή συνδρομής των δυνάμεων της εκεί Χωροφυλακής στις επιχειρήσεις κατά των αντιστασιακών. Τότε το Υπουργείο Εσωτερικών στην αρμοδιότητα του οποίου υπάγονταν η Χωροφυλακή και η Αστυνομία Πόλεων διαμαρτυρήθηκε έντονα στην Ανώτατη Διοίκηση των Ιταλών χωρίς αποτέλεσμα. Αλλά και αργότερα η γερμανική διοίκηση με απόφασή της, στις 10 Οκτωβρίου του 1943, ενέταξε τα Σώματα αυτά στη διοίκηση των Ες-Ες παρά την επίσης έντονη αντίδραση του αυτού υπουργείου που προσπάθησε πλέον αυτή τη φορά ν΄ ανασυγκροτήσει την Πολιτοφυλακή που υφίστατο κατά την περίοδο του πολέμου 1940-1941.
Έτσι τον Μάρτιο του 1942, υπό την πίεση των Ιταλών η ελληνική κυβέρνηση δια των Νομαρχών άρχισε να χορηγεί άδειες οπλοφορίας σε ειδικά επιλεγμένα άτομα, τα οποία θα ενίσχυαν τους κατά τόπους Σταθμούς Χωροφυλακής, που είχαν αποδυναμωθεί με κύρια αποστολή την καταστολή του κομμουνισμού και την προστασία από επιθέσεις αντιστασιακών. Αυτά τα άτομα ήταν οι λεγόμενοι τότε «άνευ θητείας χωροφύλακες» που συγκρότησαν περίπου 19 τμήματα Ελλήνων εθελοντών που με την πάροδο του χρόνου τελικά εντάχθηκαν στη δύναμη της Χωροφυλακής.
Σημειώνεται ότι την περίοδο 1941-1943 οι συμπλοκές της Χωροφυλακής και Αστυνομίας με ομάδες αντιστασιακών ήταν αμφίπλευρα πολύ περιορισμένες.

Το παρασκήνιο της δημιουργίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1942 παραιτείται ο Γ. Τσολάκογλου και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Παιδείας και Πρόνοιας, (ιατρός - μαιευτήρας), Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος. Οι γερμανικές Αρχές πολύ γρήγορα όμως διαπίστωσαν ότι ο Λογοθετόπουλος παρά το επιστημονικό του κύρος δεν είχε ικανές δυνάμεις επιβολής στο διαμορφωμένο πολιτικό σκηνικό και σε διάστημα μόλις λίγων μηνών αναζητούσαν τον αντικαταστάτη του.

Ο εισηγητής Θ. Πάγκαλος
Την ίδια εκείνη εποχή κάποιοι απόστρατοι αξιωματικοί επικεφαλής των οποίων φέρονταν ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος άρχισαν ν΄ ανησυχούν από την εντεινόμενη δραστηριότητα του ΕΑΜ και ειδικότερα μετά τη δημιουργία του στρατιωτικού του σκέλους ΕΛΑΣ, θεωρώντας ότι αυτές, με το πρόσχημα της αντίστασης κατά των κατακτητών, είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν με το μέρος τους τον λαό της υπαίθρου, υπολογίζοντας ακόμα πως με τον εφοδιασμό τους με οπλισμό από τους Άγγλους θα επικρατούσαν τελικά μετά την απελευθέρωση.
Έτσι μετά από πολλές συζητήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει η ίδια η Κυβέρνηση ν΄ αναλάβει μια ανεξαρτησία κινήσεων και δράσης επ' αυτού του ζητήματος ώστε να ματαιωθούν οι πόθοι αυτών των κομουνιστικών οργανώσεων που έτσι κι αλλιώς παρέμεναν εκτός νόμου. Παράλληλα ανέθεσαν στον φίλο του Πάγκαλου, Ιωάννη Βουλπιώτη ν΄ ανιχνεύσει επ' αυτού τις διαθέσεις των Γερμανών μέσω της φιλίας που διατηρούσε με τον πρώην στρατιωτικό ακόλουθο της Γερμανίας στην Αθήνα Κρίστιαν Φον Κλεμ. Όταν ο συνταγματάρχης Φον Κλεμ ενημερώθηκε σχετικά, και δι' αυτού ο Αρχηγός των Ες-Ες Ελλάδος φέρεται να μετέφερε θετική απάντηση όπου και στη συνέχεια ο Πάγκαλος, με σύμφωνη γνώμη και των άλλων αποστράτων, έσπευσε και ενημέρωσε σχετικά τον Ιωάννη Ράλλη, πείθοντάς τον τελικά ν΄ αναλάβει πρωθυπουργός, δηλώνοντάς του και την ακαταλληλότητά του γι΄ αυτή τη θέση εξαιτίας της προηγούμενης δικτατορίας του για την οποία και είχε διαβληθεί.
Στο σημείο αυτό φαίνεται αφενός μεν πως η επιλογή του Ιωάννη Ράλλη έγινε λόγω της απήχησης που είχε ως παλαιός βενιζελικός πολιτικός τόσο στη Πρωτεύουσα, που χρόνια πολιτευόταν, όσο και στην επαρχία, του οποίου ο αποτρεπτικός του λόγος για σύμπραξη των πολιτών με το ΚΚΕ και τις οργανώσεις του θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικός, παρά τις υπόψη αντίθετες τότε υποδείξεις, που δεν έλειψαν, της ελληνικής κυβέρνησης του Καΐρου και πρωτίστως των Άγγλων που για ίδιο όφελος επιζητούσαν αντίσταση απ΄ όπου και να προέρχεται, αδιαφορώντας για τις εσωτερικές εξελίξεις (αν όχι σκόπιμες). Αλλά και αφετέρου η «περίεργα» άμεση σχεδόν αποδοχή του Ι. Ράλλη από τους Γερμανούς που συνέτειναν σ΄ αυτό εκτός των προτάσεων του Φον Κλεμ και άλλοι παράγοντες, ίσως και εξωθεσμικές οργανώσεις.

Δημιουργία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ο Στ. Γονατάς επίσης βασικός εισηγητής των Τ.Α.
Η δημιουργία μιας ένοπλης δύναμης που σκοπό της θα είχε τη διατήρηση της έννομης τάξης και την καταπολέμηση των κομμουνιστών του ΕΛΑΣ ήταν όρος που έθεσε ο Ιωάννης Ράλλης προκειμένου να αναλάβει την πρωθυπουργία μετά την παραίτηση του Λογοθετόπουλου.[1] Τη δημιουργία μιας τέτοιας δύναμης υποστήριξαν εξ αρχής οι εισηγητές Στυλιανός Γονατάς και Θεόδωρος Δ. Πάγκαλος, προκειμένου, όπως υποστήριζαν στην προβαλλόμενη προπαγάνδα τους, να εμποδίσουν μελλοντική επιστροφή του βασιλιά Γεώργιου Β' στην Ελλάδα.[2] Άλλα σημαντικά πρόσωπα που επηρέαζαν την εποχή εκείνη τον πρωθυπουργό ήταν ο υπουργός Ταβουλάρης και ο Ι. Βουλπιώτης.
Από την πλευρά τους οι Γερμανοί είδαν ότι μια δύναμη κρούσης κατά της αντίστασης αποτελούμενη από Έλληνες είχε πλείστα πλεονεκτήματα, καθώς όχι μόνο οι ντόπιοι γνώριζαν καλύτερα το έδαφος, καθώς και τα πρόσωπα που συμμετείχαν στην αντίσταση,[3] που σήμαινε περισσότερο αποτελεσματικοί, αλλά πρώτιστα διευκόλυνε και το δικό τους έργο άνευ εμπλοκής δικών τους δυνάμεων, χωρίς και να παραβλέπεται ο εμφύλιος χαρακτήρας αυτών των συγκρούσεων με ότι σήμαινε για τους ίδιους.
Ως αρχικοί σκοποί της ίδρυσης των Ταγμάτων αναφέρθηκαν η τήρηση της τάξης σε περίπτωση κομμουνιστικών ενεργειών, καθώς και η παρεμπόδιση της επιστροφής του βασιλιά.[4] Ο δεύτερος στην πορεία εγκαταλείφθηκε και πιθανόν αποτελούσε τρόπο για να πεισθούν να καταταχθούν στα Τάγματα οι Βενιζελικοί αξιωματικοί που είχαν αποταχθεί ήδη από το 1936 επί καθεστώτος Μεταξά[5] Από την πλευρά τους, όσοι ανέλαβαν τη συγκρότηση και διοίκηση Ταγμάτων Ασφαλείας υποστήριξαν ότι το έκαναν προκειμένου να προφυλάξουν τον πληθυσμό από τη δράση του ΕΑΜ. Η δημιουργία τους έγινε με νόμο που ψηφίστηκε στις 7 Απριλίου του 1943 και η πρόσκληση για κατάταξη ανακοινώθηκε δημόσια τον Ιούνιο του '43.
Η προσέλευση εθελοντών στα Τάγματα ήταν αρχικά ελάχιστη, κι έτσι πυρήνα της νέας δύναμης αποτέλεσε η φρουρά των ευζώνων του Άγνωστου Στρατιώτη, τον Ιούνιο του 1943. Μέχρι το φθινόπωρο του 1943 η ύπαρξη του Τάγματος ήταν μάλλον τυπική, εν μέρει λόγω και του δισταγμού Γερμανών και Ιταλών να δώσουν όπλα. Με την συνθηκολόγηση της Ιταλίας όμως, το Σεπτέμβριο του 1943, οι Γερμανοί απέκτησαν διπλό πρόβλημα καθώς αφενός πολλά όπλα έπεσαν στα χέρια των αντιστασιακών οργανώσεων, κυρίως του ΕΛΑΣ, με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της αντίστασης, αφετέρου τα ιταλικά στρατεύματα δεν αποτελούσαν πλέον φίλιες δυνάμεις και οι ζώνες ευθύνης τους έπρεπε να ελέγχονται από γερμανικά στρατεύματα. Επίσης, μετά τις ήττες σε Αφρική και Ιταλία, η Ελλάδα έγινε ευάλωτη σε πιθανή συμμαχική απόβαση.[6] Έτσι, εντάθηκαν οι προσπάθειες για τη δημιουργία ντόπιων στρατιωτικών τμημάτων που θα πολεμούσαν την αντίσταση. Τον Ιανουάριο του 1944 η πίεση αυξήθηκε προς τους αξιωματικούς, που κλήθηκαν να καταταγούν υποχρεωτικά στα Τάγματα Ασφαλείας με κυρώσεις, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, τη διακοπή χορήγησης κουπονιών διατροφής και την απώλεια του δικαιώματος σύνταξης, αλλά και προς τους αστυνομικούς, με μαζικές απολύσεις από την Αστυνομία.[7] Ρόλο στη σύσφιξη των σχέσεων των εθνικιστικών οργανώσεων με τους Γερμανούς έπαιξαν και οι επαφές του Βρετανού πράκτορα Στοττ με τους τελευταίους, που κατά τους Βρετανούς έδρασε με δική του πρωτοβουλία.[8]

Συγκρότηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Το πρώτο Τάγμα Ασφαλείας, ή 1ο Τάγμα Ευζώνων, συγκροτήθηκε τον Μάιο του 1943 και διοικητής του ανέλαβε ο Φωκίων Διαλέττης. Όμως περί τα μέσα Ιουνίου αποφασίστηκε η συγκρότηση τεσσάρων ακόμη ταγμάτων. Έτσι τον Ιούνιο, Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους δημιουργήθηκαν στην Αθήνα άλλα τέσσερα τάγματα, με δυναμικό 300 οπλίτες και 20 αξιωματικούς έκαστο.[9] Η επάνδρωσή τους γινόταν με αξιωματικούς του στρατού, με υποχρεωτική κλήτευση νέων σειρών και αποστράτων αξιωματικών. Η φρουρά του Αγνώστου αποτέλεσε το φυτώριο και για τα επόμενα τακτικά "ευζωνικά τάγματα", καθώς η βασική εκπαίδευση δινόταν εκεί και στη συνέχεια τα Τάγματα έφευγαν για την ύπαιθρο, κυρίως δυτική Ελλάδα και Πελοπόννησο, όπου επιμέρους τμήματά τους ίδρυσαν τοπικά Τάγματα. Για κάθε τάγμα ευζώνων προβλεπόταν δύναμη 600 ανδρών και 50 αξιωματικών, καθώς και ενός Γερμανού αξιωματικού.[10]
Στα Τάγματα κατατάσσονταν κυρίως εξαθλιωμένοι άνθρωποι που προσπαθούσαν έτσι να επιβιώσουν, καθώς η υπηρεσία συνοδευόταν με καλό για την εποχή μισθό και άλλα προνόμια και διευκολύνσεις, εγκληματίες και καταζητούμενοι,[11] αντικομμουνιστές αξιωματικοί, ανάμεσα στους οποίους και αξιωματικοί τoυ ΕΔΕΣ Αθήνας, τους οποίους ο Ζέρβας καταδίκασε το Δεκέμβριο του 1943 και αποκήρυξε περί το Φεβρουάριο του 1944,[12] πολιτικοί καιροσκόποι, καθώς και μέλη οργανώσεων που είχαν έρθει σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ ή είχαν διαλυθεί από αυτόν, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτά των 200 ανδρών της ΕΚΚΑ και μελών ομάδων του "Εθνικού Στρατού" που είχαν έρθει στην ύπαιθρο της Πελοποννήσου σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και κατέφυγαν στις πόλεις, όπως και άτομα που είχαν χάσει συγγενείς τους εξαιτίας της δράσης των ανταρτών και ζητούσαν εκδίκηση.
"Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθησομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι διά μιαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων".
Ο όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Από τα παραπάνω συγκροτημένα τάγματα το 2ο Τάγμα, που συγκροτήθηκε τον Ιούνιο, μετακινήθηκε στην Πάτρα προκειμένου εκεί να αποτελέσει τον πυρήνα του 2ου Συντάγματος Ευζώνων. Τα υπόλοιπα τέσσερα τάγματα στην Αθήνα συγκρότησαν το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων Αθηνών, επικεφαλής του οποίου τέθηκε ο Ι. Πλυτζανόπουλος. Οι μονάδες αυτές καθώς και όσες δημιουργήθηκαν στη συνέχεια τέθηκαν υπό της Ανωτάτης Διοίκησης Ευζωνικών Ταγμάτων του υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Επικεφαλής όλων των ταγμάτων αυτών ανέλαβε στις 25 Νοεμβρίου ο προαχθείς σε υποστράτηγο Βασίλειος Ντερτιλής.
Η στολή των τακτικών Ταγμάτων ήταν αυτή των Ευζώνων του Άγνωστου Στρατιώτη, για αυτό το λόγο έμειναν γνωστοί και ως γερμανοτσολιάδες. Από τον Ιανουάριο του 1944 φόρεσαν χιτώνια του πρώην ελληνικού στρατού, και γερμανικά άρβυλα. Στη στολή τους τα ελληνικά εθνόσημα και το στέμμα είχαν αντικατασταθεί με ένα δάφνινο στεφάνι. Στον όρκο που έδιναν οι αξιωματικοί και οπλίτες των Ταγμάτων ορκίζονταν απόλυτη υπακοή στον Αδόλφο Χίτλερ και υπαγόταν στη δικαιοδοσία των γερμανικών στρατιωτικών νόμων.

Εθελοντικά Τάγματα Χωροφυλακής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παράλληλα στην Πελοπόννησο ιδρύθηκαν επιπλέον Τάγματα, ως Πρότυπα Τάγματα Χωροφυλακής, που ουδεμία όμως σχέση είχαν με τα τάγματα Ευζώνων τόσο στη στελέχωση όσο και στην οργάνωση. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις του συνταγματάρχηΔιονυσίου Παπαδόγκωνα με τους Ιταλούς και κατόπιν με τους Γερμανούς[13] οι μονάδες αυτές σιτίζονταν και εξοπλίζονταν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, ενώ τυπικά υπάγονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και το "Β' Αρχηγείο Χωροφυλακής". Αρχικά διστακτικοί οι Γερμανοί, επέτρεψαν τη δημιουργία των Ταγμάτων αυτών μετά και από προσωπική έγκριση του Χίτλερ, προκειμένου "να γλιτώσουν γερμανικό αίμα".[14] Ο Παπαδόγκωνας, καθώς θεωρούνταν Βρετανόφιλος, προσέφερε τη γυναίκα και την κόρη του ως ομήρους στους Γερμανούς για να πείσει ότι δεν προτίθεται να πολεμήσει αυτούς, προσφορά που οι Γερμανοί αρνήθηκαν δείχνοντας εμπιστοσύνη.[15] Δυο μέρες μετά την έγκριση του Χίτλερ, την 1η Νοεμβρίου του 1943, ιδρύθηκε στη Λακωνία το "Τάγμα Λεωνίδας", με όπλα από τους Γερμανούς[16] και επικεφαλής το Λεωνίδα Βρεττάκο, αδερφό του Τηλέμαχου Βρεττάκου που είχε συγκροτήσει προηγούμενα δύναμη στην Πελοπόννησο και δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ.
Τα Τάγματα της Πελοποννήσου, που συγκροτήθηκαν σε χαλαρότερη βάση, φορούσαν στολές χωροφύλακα, πολιτικά ή παλιές γερμανικές και ιταλικές στολές.[17] Ανώτατος διοικητής των Ταγμάτων ήταν ο αντιστράτηγος -διοικητής των SS και της αστυνομίας στην Ελλάδα- Βάλτερ Σιμάνα. Διοικητές των Ευζωνικών Ταγμάτων χρημάτισαν ο Βασίλειος Ντερτιλής και στη συνέχεια ο Αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος.
Οι πιο γνωστοί Έλληνες αξιωματικοί των ΕΤΧ ήταν οι Διονύσιος Παπαδόγκωνας (διοικητής των Ταγμάτων Πελοποννήσου, σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά στο Γουδί), Παναγιώτης Στούπας (διοικητής του Τάγματος Μελιγαλά, αυτοκτόνησε κατά την πολιορκία της Πύλου από δυνάμεις του ΕΛΑΣ), Λεωνίδας Βρεττάκος (διοικητής του Τάγματος "Λεωνίδας" στη Λακωνία), Νικόλαος Κουρκουλάκος (διοικητής του Τάγματος της Πάτρας) κ.α.

Δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Οπλίτης των Ταγμάτων Ασφαλείας φυλά απαγχονισμένο Έλληνα
Η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν κατά βάση αντι-εαμική και αντικομμουνιστική. Αν και έγινε προσπάθεια να εξαπλωθούν σε ολόκληρη τη χώρα, κύριοι χώροι δράσης τους ήταν η Στερεά Ελλάδα (Αγρίνιο και Ναύπακτος) και ηΠελοπόννησος (ΤρίποληΠάτραΝαύπλιοΓύθειοΚαλαμάταΣπάρτη κλπ ), καθώς και η Αθήνα, η Εύβοια και κατά καιρούς ορισμένες περιοχές της Θεσσαλίας.[18] Στη Μακεδονία και Θράκη έδρασαν ένοπλοι χωρικοί, μέλη των εθνικιστικών οργανώσεων ΥΒΕ ΕΚΑ και ΠΑΟ, κατέφυγαν στους Γερμανούς έπειτα από απηνείς διώξεις του ΕΛΑΣ σχηματίζοντας τον Εθνικό Ελληνικό Στρατό (ΕΕΣ). Φορώντας πολιτικά ρούχα λειτουργούσαν ουσιαστικά ως φρουρές των χωριών τους, με γνωστότερους αρχηγούς τον Κυριάκο Παπαδόπουλο ή Κισά Μπατζάκ (Πιερία) και το Μιχαήλ Παπαδόπουλο (Μιχάλαγα) στην Κοζάνη. Οι δυνάμεις αυτές δεν υπάγονταν στα Τάγματα Ασφαλείας, ωστόσο ακολουθούσαν τους Γερμανούς σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και φρουρούσαν μαζί διάφορα στραγηγικής σημασίας σημεία (γέφυρες, περάσματα). Στην Κρήτη η συγκρότηση δοσιλογικής στρατιωτικής δύναμης σε γενικές γραμμές απέτυχε.[10] Η συνολική δύναμη των Ταγμάτων έφτασε τις 22.000 στο τέλος της Κατοχής, σε 9 ευζωνικά και 22 εθελοντικά τάγματα.
Η πρώτη αυτόνομη ενέργεια των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Αθήνα ήταν η επιδρομή, στις 27 Νοεμβρίου 1943, στα στρατιωτικά νοσοκομεία και η εκκαθάρισή τους από κομμουνιστές. Διενεργούσαν επίσης ελέγχους σε σπίτια, που αποτελούσαν αφορμή για λεηλασίες και εκφοβισμό των πολιτών.[19] Σε άλλες περιπτώσεις, ξυλοκοπούνταν και βιάζονταν γυναίκες που είχαν συγγενείς στον ΕΛΑΣ, και τα σπίτια τους καίγονταν.[20] Το πρώην ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα αποτέλεσε φυλακή όπου τα Τάγματα κρατούσαν όσους αιχμαλώτους τους δεν έπαιρναν οι Γερμανοί στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου ή δεν στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Τα Τάγματα συμμετείχαν επίσης ενεργά στα μπλόκα, όπως στο πρώτο και δεύτερο μπλόκο της Κοκκινιάς, στο μπλόκο της Καισαριανής, σε επιδρομές μαζί με τα SS στην Καισαριανή, το Βύρωνα και αλλού,[21] καθώς και στην πολιορκία και τη μάχη στο λεγόμενο "Κάστρο του Υμηττού". Φρουρούσαν επίσης τα πτώματα όσων κρεμούσαν οι Γερμανοί έτσι ώστε να μην τα απομακρύνουν οι συγγενείς και να παραμένουν σε δημόσια θέα προς εκφοβισμό.[22]
Τόσο τα Τάγματα Ευζώνων όσο και αυτά του Παπαδόγκωνα συμμετείχαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών μαζί με το γερμανικό στρατό. Τον Ιανουάριο του 1944, το Τάγμα Βρεττάκου συμμετείχε στην εκκαθαριστική "Επιχείρηση Κότσυφας" σε συνεργασία με Γερμανούς.[23] Στις 26 Φεβρουαρίου '44 τα Τάγματα συμμετείχαν σε επιδρομή στην Αχαία, το Μάρτιο του ίδιου χρόνου στη Λακωνία και Μεσσηνία, όπου δεν έδειξαν κανένα οίκτο για τον πληθυσμό, και τον Απρίλιο πάλι σε Αχαία και Ηλεία όπου φέρθηκαν με μεγάλη βαρβαρότητα.[24] Οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν στην Πελοπόννησο και κατά το καλοκαίρι. Τα Τάγματα Ασφαλείας βοήθησαν επίσης στην φύλαξη των Εβραίων της Πάτρας, που στάλθηκαν στο Άουσβιτς,[25] [26] και συμμετείχαν στην προετοιμασία της "Επιχείρησης Καλάβρυτα", που κατέληξε στη Σφαγή των Καλαβρύτων, συλλέγοντας πληροφορίες στα Καλάβρυτα και τις γύρω περιοχές για λογαριασμό των Γερμανών.[27] Στην Εύβοια το εκεί Τάγμα έγινε διαβόητο για την απειθαρχία και τη βιαιότητά του, επιδιδόμενο επίσης σε εκβιασμούς και μαύρη αγορά.[28]
Τα Τάγματα Ασφαλείας έκαναν και αρκετές εκτελέσεις ως αντίποινα για τους φόνους Γερμανών από τους αντάρτες. Στις 15 Μαρτίου του 1944 στην Πάτρα εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές υπό γερμανική επιτήρηση, 40 το Μάρτιο του '44 από το Τάγμα Καλαμάτας[29], ενώ στις 25 Απριλίου τουφεκίστηκαν 110 με πρωτοβουλία του Παπαδόγκωνα σε αντίποινα για τη δολοφονία από τους αντάρτες του Γερμανού στρατηγού Κρεχ, τον οποίο εκτιμούσε.[30] Παράλληλα στις 31 Ιουλίου άντρες του Τ.Α. Αγρινίου κρέμασαν στα Καλύβια 60 αιχμάλωτους ΕΛΑΣίτες και ΕΑΜίτες. Αντίστροφα, οι γερμανικές αρχές τιμωρούσαν με αντίποινα (εκτελέσεις) το φόνο μελών των Ταγμάτων Ασφαλείας, μέτρο που ίσχυε και για τα δικά τους στρατεύματα.[31] Όταν το Μάιο του '44 οι Γερμανοί κήρυξαν την Πελοπόννησο ζώνη πολέμου και απαγόρευσαν την επικοινωνία, τις συγκεντρώσεις, τις μετακινήσεις καθώς και την κυκλοφορία τα βράδυα, με την ποινή σύλληψης ή θανάτου, τα Τάγματα Ασφαλείας ανέλαβαν την τήρηση του μέτρου αυτού.[32]

Σχέσεις με τις δυνάμεις κατοχής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Τάγματα Ασφαλείας συνεργάζονταν στενά με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής,[33] τόσο ως μάχιμη δύναμη σε επιχειρήσεις όσο και σαν σώμα φύλαξης αιχμαλώτων, υποστηρικτική δύναμη, και ως αποσπάσματα θανάτου. Η συνεργασία τους χαρακτηριζόταν από τους ίδιους τους Γερμανούς σε αναφορές τους ως εξαιρετική. Είχαν επίσης συμμετοχή στις γιορτές για τα γενέθλια του Χίτλερ και για την 25η Μαρτίου που διοργάνωσαν οι Γερμανοί.[19] Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου 1944, ο Παπαδόγκωνας του έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα για τη διάσωσή του. Στο τηλεγράφημα απάντησε ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των SS, ευχαριστώντας εκ μέρους του Φύρερ και υποσχόμενος επιπλέον εξοπλισμό για τα Τάγματα.[34] Η συγκρότηση των στρατιωτικών αυτών σωμάτων αποτέλεσε και αντικείμενο προπαγάνδας για τη ναζιστική πολεμική προσπάθεια. Προβλήθηκαν από το Υπουργείο Προπαγάνδας του Βερολίνου ως τα "σκληροτράχηλα παλικάρια στο πλευρό της Βέρμαχτ".[35]
Ένα από τα τελευταία πράγματα που έκαναν οι Γερμανοί αποχωρώντας από την Πελοπόννησο, ήταν να αφήσουν στα Τάγματα Ασφαλείας αποθήκες με πυρομαχικά και οπλισμό, για να συνεχίσουν τον πόλεμο εναντίον των κομμουνιστών. Ο Διοικητής των ευζωνικών Ταγμάτων Πλυτζανόπουλος υποστήριξε, καθώς πλησίαζε η απελευθέρωση, ότι οι Γερμανοί έπρεπε να αποχωρήσουν από την Ελλάδα χωρίς προβλήματα, για να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοκύλισμα.[36] Τα Τάγματα Ασφαλείας κάλυψαν την αποχώρηση των Γερμανών, εντυπωσιάζοντας τον Σιμάνα με την πίστη και την αγωνιστικότητά τους.[37] Στην Πάτρα, ένας από τους όρους που έθεσε ο διοικητής του εκεί Τάγματος Κουρκουλάκος, προκειμένου να παραδοθεί, ήταν να αφεθούν οι Γερμανοί να αποχωρήσουν ανενόχλητοι.[38]
Τα Τάγματα Ασφαλείας καταδικάστηκαν ως προδοτικά με διάγγελμα της κυβέρνησης του Καίρου τον Ιανουάριο του 1944, και με κοινή ανακοίνωση των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΚΚΑ, ΕΔΕΣ και ΕΑΜ το Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου. Στη Συμφωνία της Καζέρτας, που προηγήθηκε της απελευθέρωσης της Ελλάδας, τα Τάγματα Ασφαλείας χαρακτηρίστηκαν όργανα του εχθρού.

Απελευθέρωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής από την Ελλάδα τα Τάγματα πολιορκήθηκαν σε διάφορες πόλεις από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ (Ναύπλιο, Αγρίνιο, Τρίπολη, Κόρινθο, Πάτρα) και παραδόθηκαν είτε σε αυτόν είτε σε βρετανικές δυνάμεις που κατέφθαναν στη χώρα. Ο διοικητής των Ταγμάτων της Πελοποννήσου Διονύσιος Παπαδόγκωνας, μετά την άρνησή του να συμπτυχθεί στην Αθήνα, περικυκλώθηκε στην Τρίπολη από τις δυνάμεις του Άρη Βελουχιώτη στα τέλη Σεπτεμβρίου του '44. Αφού πρώτα απέκρουσε επίθεση του ΕΛΑΣ, έσπειρε την τρομοκρατία στην πόλη,[39] και τελικά παραδόθηκε την 1η Οκτωβρίου σε βρετανικό απόσπασμα μετά από μεσολάβηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και τις εγγυήσεις των Άγγλων αξιωματικών[40] και μεταφέρθηκε αρχικά στις Σπέτσες και από εκεί στην Αθήνα.
Το Τάγμα Ασφαλείας Μελιγαλά μαζί με τους εναπομείναντες Ταγματασφαλίτες της Καλαμάτας εξολοθρεύτηκε από τον ΕΛΑΣ μέσα στην κωμόπολη ύστερα απο τριήμερη μάχη (13-15 Σεπτεμβρίου) την οποία ακολούθησε εκτέλεση των κατηγορουμένων αιχμαλώτων Ταγματασφαλιτών για εγκλήματα κατά του λαού της Μεσσηνίας, ενώ κατόπιν σε ανοικτό ΛαΪκό Δικαστηρίο στην Καλαμάτα, κρίθηκε ένοχος και εκτελέστηκε στην κεντρική πλατεία της πόλης ο νομάρχης Περωτής, επικεφαλής των Ταγμάτων Ασφαλείας της Μεσσηνίας και άλλοι 17 επιφανείς πολίτες ως κύριοι υποστηρικτές των Ταγμάτων.[41] Εκτελέσεις δοσιλόγων έγιναν και στους Γαργαλιάνους και στον Πύργο. Το Τάγμα Ασφαλείας της Πάτρας με διοικητή τον Κουρκουλάκο αποχώρησε από την πόλη και οι άντρες του απομακρύνθηκαν από τους Βρετανούς και κλείστηκαν στο στρατόπεδο του Αράξου[42] και το Τάγμα Ασφαλείας Αγρινίου παραδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου στον ΕΛΑΣ έπειτα από τριήμερη αντίσταση. Στην Αθήνα τα Τάγματα Ευζώνων αφοπλίστηκαν και οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Γουδή.
Οι δοσιλογικές δυνάμεις της Μακεδονίας συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς, περικυκλώθηκαν όμως από τον ΕΛΑΣ και κλήθηκαν να παραδοθούν. Μετά την άρνησή τους ακολούθησε φονική και για τις δυο πλευρές μάχη, που τέλειωσε με την κατάληψη της πόλης από τον ΕΛΑΣ, την οποία ακολούθησαν εκτελέσεις όσων κρίθηκαν ως δοσίλογοι.

Μετά την Κατοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δυνάμεις των Ταγμάτων Ασφαλείας παρέμειναν επιτηρούμενες στο στρατόπεδο στου Γουδή, απελευθερώθηκαν όμως από εκεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου, οπλίστηκαν και πολέμησαν στο πλευρό της κυβέρνησης και των Βρετανών κατά τα Δεκεμβριανά, την ένοπλη σύρραξη στην Αθήνα που σηματοδότησε την αρχή του Ελληνικού Εμφύλιου. Αρκετά μέλη τους δε, ενσωματώθηκαν στα Τάγματα Εθνοφυλακής, το στρατό που δημιουργήθηκε μετά την Κατοχή, επιδιδόμενοι σε βιαιότητες και εκδικητικές πράξεις εναντίον των αριστερών.[43] Στη λογική της συμμετοχής τους στον εμφύλιο με την πλευρά του κυβερνητικού στρατού, αμνηστεύθηκαν πολλοί από τους καταδικασθέντες, μερικοί από τους οποίους ακολούθησαν καριέρα στον Ελληνικό Στρατό.[44] Ο Παπαδόγκωνας, που σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά, προάχθηκε μετά θάνατο με βάση κατοχικούς νόμους, ωστόσο η προαγωγή αποσύρθηκε ως "λάθος" μετά την κατακραυγή που ακολούθησε.[45] Ο εμπνευστής των Ταγμάτων, Ιωάννης Ράλλης, αν και αθωώθηκε από το δικαστήριο των δοσιλόγων για τη δημιουργία των Ταγμάτων, όπως και ο Πάγκαλος, ωστόσο κρίθηκε ένοχος εσχάτης προδοσίας και πέθανε το 1946 στη φυλακή.[46] Μολονότι τελικά τα πρώην μέλη των Τ.Α. βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών μετά τον εμφύλιο πόλεμο, ουδέποτε κατάφεραν να κερδίσουν αισθήματα συμπάθειας ή έστω ουδετερότητας. Μέχρι και σήμερα ο χαρακτηρισμός "ταγματασφαλίτης" ή "ταγματαλήτης" είναι στη λαϊκή κουλτούρα ύβρις, συνώνυμη της προδοσίας και του δοσιλογισμού.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο όρος "Τάγματα Ασφαλείας" με τη σημασία που του αποδόθηκε για τα Τάγματα Ευζώνων προήλθε κυρίως από την ελληνική προπαγάνδα που ακολούθησε της εποχής εκείνης. Για την ιστορική ακρίβεια όμως Τάγματα Ασφαλείας της ίδιας περιόδου ήταν και άλλα που δημιούργησαν οι Γερμανοί για τον αστυνομικό έλεγχο του ελληνικού χώρου. Αυτά ήταν το Ι και ΙΙΙ Αστυνομικά Τάγματα Εθελοντών που συγκροτούνταν από Ιταλούς πλαισιωμένοι από Γερμανούς και επάνδρωναν την Ειδική Υπηρεσία Ασφαλείας στην οποία υπαγόταν το περιβόητο κτίριο στην οδό Μέρλιν χαρακτηριζόμενο "ανακριτικό άντρο" και το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Επίσης υπήρξαν τα Τάγματα Βέρνερ (3 τάγματα) που συγκροτούνταν από Έλληνες σλαβόφωνους της Μακεδονίας (κομιτατζήδες), όπως και άλλα 19 τμήματα εθελοντών που τοποθετήθηκαν σε διάφορες πόλεις εκτός από νησιά. Τα δε Τάγματα Ευζώνων οι Γερμανοί τα αποκαλούσαν στις επίσημες αναφορές τους ευζωνικά τμήματα. Μάλιστα, τα τελευταία ήταν τα μόνα στα οποία οι Γερμανοί αναγνώρισαν σπουδαίες και αξιοσημείωτες επιτυχίες κατά του κομμουνισμού, σύμφωνα με την από 2 Νοεμβρίου 1944 έκθεση Σιμάνα, του Ανώτερου Διοικητού των Ες-Ες στην Ελλάδα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Άλμα πάνω Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αρχεία Εθνικής Αντίστασης, τομ. 8, έκθεση του βρετανικού PIC, σελ. 96
  2. Άλμα πάνω Κείμενο του Ελευθερίου Δέπου, στελέχους του ΕΔΕΣ, στο Περικλής Ροδάκης, Καλάβρυτα 1941-44, σελ. 369.
  3. Άλμα πάνω Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 95
  4. Άλμα πάνω Μαρκ Μαζάουερ, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, σελ. 352
  5. Άλμα πάνω Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 97
  6. Άλμα πάνω Martin Seckendorf, Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό, Ντοκουμέντα από τα γερμανικά αρχεία, σελ. 10-11
  7. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 353
  8. Άλμα πάνω Χρονολόγιο γεγονότων 1940-44 από τα αρχεία του Βρετανικού Υπ. Εξωτερικών, σελ. 519 κ.ε.
  9. Άλμα πάνω Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 98
  10. ↑ Άλμα πάνω, στο:10,0 10,1 Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 106
  11. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 352
  12. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 358
  13. Άλμα πάνω Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, σελ. 399
  14. Άλμα πάνω Χέρμαν Μάγερ, Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα, σελ. 502
  15. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π., σελ. 506
  16. Άλμα πάνω Χρονολόγιο γεγονότων 1940-44, ό.π., σελ. 529
  17. Άλμα πάνω Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 107
  18. Άλμα πάνω Χρονολόγιο γεγονότων 1940-44, ό.π., σελ. 518
  19. ↑ Άλμα πάνω, στο:19,0 19,1 Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 109
  20. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 336
  21. Άλμα πάνω Ανδρέας Κέδρος, Η ελληνική Αντίσταση 1940-44, σελ. 180
  22. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 376
  23. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π, σελ. 504
  24. Άλμα πάνω Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 114
  25. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 354
  26. Άλμα πάνω Αβέρωφ-Τοσίτσας,Φωτιά και Τσεκούρι
  27. Άλμα πάνω Ροδάκης, ό.π, σελ. 385
  28. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 362
  29. Άλμα πάνω Έκθεση PIC, ό.π., σελ. 115
  30. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π., σελ. 512
  31. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π., σελ. 528 και Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, σελ. 387
  32. Άλμα πάνω Βουρνάς, ό.π., σελ. 403
  33. Άλμα πάνω Χέρμαν Μάγερ, Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα, σελ. 507
  34. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π, σελ. 506
  35. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π, σελ. 505
  36. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 379
  37. Άλμα πάνω Seckendorf, ό.π., σελ. 253
  38. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π, σελ. 599
  39. Άλμα πάνω Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Ημερολόγια Κατοχής, σελ. 660
  40. Άλμα πάνω Κανελλόπουλος, ό.π., σελ. 656-659
  41. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 389 και Βουρνάς, ό.π. σελ 405
  42. Άλμα πάνω Μάγερ, ό.π, σελ. 613
  43. Άλμα πάνω Μαζάουερ, ό.π., σελ. 383
  44. Άλμα πάνω Τάσος Κωστόπουλος, Η αυτολογοκριμένη μνήμη, σελ. 72-74
  45. Άλμα πάνω Κωστόπουλος, ό.π., σελ. 90-92
  46. Άλμα πάνω Κωστόπουλος, ό.π., σελ. 76-77