Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Τι σημαίνει η νίκη του Τραμπ;

Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου 2016, στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και το Μπρέξιτ επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά την άποψη, πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν είναι αξιόπιστα, καθώς μαζικά και σχεδόν εξ ολοκλήρου υποστήριζαν τη Χίλαρι Κλίντον στη μία περίπτωση και την παραμονή στην ΕΕ, στην άλλη.

1. Ήταν η πραγματικότητα που υπήρχε στη Βόρεια Αμερική και σε άλλα μέρη. Ήταν η γνώμη εκείνων που είναι οι εκπρόσωποι και τα όργανα της πιο ωμής προπαγάνδας των δυτικών βιομηχανικών και χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων και των προαναφερθέντων μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Οποιοσδήποτε σοβαρός παρατηρητής θα μπορούσε να δει περισσότερο από εμφανείς και πειστικές αποδείξεις ότι είχε αρχίσει να σιγοβράζει το καζάνι της λαϊκίστικης - εθνικιστικής πολιτικής στη Ουάσιγκτον με τη στήριξη μερίδας του κεφαλαίου, αλλά και με τις αποφάσεις σε κάθε ένα από τα τοπικά κοινοβούλια των πολιτειών, αποφάσεις που άνοιγαν το δρόμο στον κορπορατισμό - φασισμό του Τραμπ.
2. Έτσι, η βιομηχανική ζώνη, η Rust Belt (Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Πενσυλβάνια ή Οχάιο) «τιμωρεί» τους τιμωρούς της, τους δημαγωγούς και ψεύτες ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος, οι οποίοι με ψευδείς υποσχέσεις για ελευθερία, εργασία, ανεκτικότητα και δήθεν δικαιώματα, ξέχασαν τα πιο βασικά, δηλαδή την πολιτική που θα έδινε στο λαό μια αξιοπρεπή ζωή.
3. Οι Δημοκρατικοί όμως τελικά φτωχοποίησαν και δεν αντιπροσώπευσαν πολλούς ανθρώπους, που τελικά τους πλήρωσαν με το δικό τους νόμισμα, την περιφρόνηση.
Ενώ οι υπεύθυνοι για την παρακμή της αμερικανικής κοινωνίας είναι τόσο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα όσο και οι Δημοκρατικοί, ο σημερινός πρόεδρος, παρά την υποστήριξή του παλιότερα στους Δημοκρατικούς, πλέον στους ρεπουμπλικάνους δείχνει απροκάλυπτα ότι αντιμετωπίζει την πολιτική σα μια ακόμα από τις επιχειρήσεις του. Είμαστε αντιμέτωποι με έναν εθνικιστή που φαίνεται να αμφισβητεί τις τρέχουσες πολιτικές που επιβάλλουν την εκμετάλλευση της εργασίας σε συνθήκες «παρανομίας», υποστηρίζει τη στήριξη των εγχώριων επιχειρήσεων και την επιστροφή κεφαλαίων. Θα επιβάλλει - όπως λέει - την απέλαση των μεταναστών και την πρόσληψη στη θέση τους ντόπιων εργατών.
Οι Αμερικανοί που έχουν δώσει την υποστήριξή τους στον Τραμπ νομίζουν ότι με αυτό τον τρόπο θα αποκατασταθεί η αξιοπρέπειά τους ως πολίτες και ως μέλη ενός έθνους, έτσι υποτιμούν την έλλειψη ηθικής στην προσωπικότητα των ηγετών τους.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Αμερική, φαντάζει σαν ένα γενικότερο φαινόμενο. Η Γαλλία και η Γερμανία είναι σε αυτό το δρόμο, ο οποίος θα σημάνει την μεταβολή των σχέσεων εξουσίας, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που αποδυναμώνεται, καταρρέει ή αυτοακυρώνεται. Η επέκταση του εθνικισμού, η ταύτιση των πολιτικών ηγετών με την αλαζονεία και τη χλιδή των μεγάλων περιουσιών θα σημάνει την επικράτηση του κορπορατισμού, του καταστροφικού ιμπεριαλισμού.
Πρέπει όμως να επισημανθεί πως όπως οι εθνικιστές - φασίστες πολιτικοί σαν τον Τραμπ εκφράζουν τη μερίδα του κεφαλαίου που υποστηρίζει τον κορπορατισμό, έτσι και οι λεγόμενοι «προοδευτικοί» (νεοφιλελέδες) που καμώνονται ότι θα φέρουν αλλαγές - μεταρρυθμίσεις - ανάπτυξη υπόκεινται εντελώς στις αποφάσεις των μεγιστάνων. Έχουμε να κάνουμε με ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, με δύο διαφορετικές πολιτικές που εκφράζουν έκαστες διαφορετικά συμφέροντα - πάντα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Σίγουρα δεν έχουν το θάρρος και τις ιδέες να κάνουν κάποια πραγματικά σημαντική αλλαγή και η ρητορική τους για την επισφαλή κατάσταση πολλών εργαζομένων παραμένουν απλές λέξεις, χωρίς να παρέχουν στοιχεία που πραγματικά έχουν ανάγκη οι λαοί. Είναι και οι δύο τους όψεις του ίδιου νομίσματος, του καπιταλισμού.

Υπάρχει μια αύξηση του φασισμού, γιατί αυτός είναι το πιο ακραίο μέτρο του καπιταλισμού εναντίον των αντιφρονούντων, όπως οι εργαζόμενοι ή οι μη συμβατές κυβερνήσεις. Μια άνοδος του εθνικισμού ως συντηρητής της προστατευτικής δύναμης του κράτους ενάντια σε αυτούς που θέλουν να το καταστρέψουν και προσφέρει ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα στην αστική τάξη έναντι της εργατικής.

2 σχόλια:

faros είπε...

Θα ήθελα να μου επιτραπούν κάποιες σκέψεις ...

α. Πόθεν τεκμαίρεται ότι τα μέσα των ΕΠΑ υποστήριξαν την Κλίντον; Κυρίως έχουμε αυτήν την άποψη, παρακολουθώντας τα δικά μας μέσα, που έλεγαν αυτές τις κατά τη γνώμη μου αστήρικτες πληροφορίες.
Εγώ πιστεύω, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων των ΕΠΑ υποστήριξαν τον Τραμπ/

β. Ήταν σκέτη πορβοκάτσια και ανοιχτό αβαντάρισμα στον Τράμπ, οι πληροφοίες για ... άρρωστη Κλίντον, καθώς και τα δημοσιεύματα στα γουίκιλικς για τα ι-μέϊλς κλπ.

γ. Οι διαφορές ανάμεσα στον Τραμπ και την Κλίντον ή τον Ομπάμα;;; ΚΑΜΜΙΑ!
Οι ... αποδείξεις γι αυτό, ... προσεχώς!

δ. Κάτι κοτσάνες του τύπου ότι ο Ομπάμα και οι Δημοκρατικοί είναι ... αριστεροί, φαντάζομαι ότι μόνο γέλωτα προκαλούν - να μην πω ακατάσχετα χάχανα!

ε. Όποιος πιστεύει ότι κυβερνούν οι Πρόεδροι στις ΕΠΑ, ας ... ξυπνήσει. Αρκετά ... κοιμήθηκε.

Την θερμή μου καλησπέρα.

Γιώργος Γκέκας είπε...

@faros
Καλησπέρα, θα απαντήσω στα σημεία των σκέψεών σας:
α. , β. Τα ΜΜΕ των ΗΠΑ - η πλειοψηφία τους, κατά τη δική μου γνώμη - και συγκεκριμένα τα: New York Times, USA TODAY, CNN, abc News, Newsday, TIME, αλλά και διεθνή όπως το BBC υποστήριζαν ανοιχτά την Κλίντον. Επίσης, δημοσκοπικές εταιρείες μέχρι και την τελευταία μέρα δίναν προβάδισμα 6 μονάδων στην Κλίντον. Για να μην αναφέρω τη δημόσια στήριξη όλων των αστέρων του Χόλιγουντ μέχρι και της... Μαντόνα. Πιστεύω να συμφωνούμε στην απουσία πολιτικού κριτηρίου στις ΗΠΑ, απόδειξη είναι ότι το ίδιο δικομματικό σύστημα υπάρχει από καταβολής αυτού του κράτους. Το επίπεδο των εκλογών είναι υπό του μηδενός, πράγμα που είναι πασιφανές τόσο από τις διακηρύξεις, την αντιπαράθεση μεταξύ των υποψηφίων (ξεκατίνιασμα). Δεν αναφέρομαι στη σύντομη αυτή ανάρτηση στο ποσοστό που συμμετέχει στις εκλογές της Αμερικής, την ποιότητα της δημοκρατίας ή στο γεγονός ότι σε εθνικό επίπεδο η Κλίντον πήρε περισσότερους ψήφους από τον Τραμπ και ο τελευταίος βγήκε λόγω του «δημοκρατικού» εκλογικού συστήματος των εκλεκτόρων. Διαδικτυακά μέσα όπως η ιστοσελίδα του cnn και του bbc «εξηγούσαν» την αθωότητα της Κλίντον λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Αυτό φυσικά δεν αποδεικνύει ότι ο Τραμπ είναι καλός ή «αντισυστημικός».

γ. Ναι, και οι τρεις υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα χωρίς αμφιβολία. Ο καθένας όμως από διαφορετική σκοπιά, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Πιο απροκάλυπτα ο Τραμπ, με ακραίες εθνικιστικές απόψεις, η ίδια η υποψηφιότητά του είναι ο ορισμός του κορπορατισμού. Πιο συγκεκαλυμμένα η Κλίντον, με δήθεν κορώνες περί ισότητας, σεβασμό της διαφορετικότητας, κτλ. που δεν ξέρω αν αξίζει να αναφερθώ στο πόσο υποκριτικά είναι όλα αυτά αν αναλογιστούμε τη θητεία της ως ΥΠΕΞ τα τελευταία χρόνια ή την κοινή πορεία της με τον Κλίντον, τα πεπραγμένα αυτού και πάει λέγοντας. Έχω αναφερθεί και σε προηγούμενη ανάρτηση.

δ. Συμφωνώ, δε γράφω κάτι διαφορετικό στην ανάρτηση. Οι δημοκρατικοί μάλιστα είναι 2 προς 1 με τους ρεπουμπλικάνους στους πολέμους και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις! Το αντίθετο μάλιστα, είναι πιο πολεμόχαροι απ' τους ρεπουμπλικάνους.

ε. Οι Πρόεδροι - τα κόμματά τους - είναι απλά πιόνια, υπηρέτες διαφορετικών μερίδων του κεφαλαίου, εκφράζουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, είναι οι πλασιέ των συμφερόντων πολυεθνικών και ο καβγάς μεταξύ τους δεν αφορά το λαό, αλλά ακριβώς τη διευκόλυνση των καπιταλιστών στο να αυγατένουν τα κέρδη τους.

Χαιρετισμούς πολλούς, Γιώργος.