Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ,
ΜΕ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ,
ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ 32 ΧΡΟΝΙΑ.
Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΤΕΡΤΙΛΗΣ,
ΕΞΑΓΡΙΩΜΕΝΟΣ,
ΓΥΡΝΟΥΣΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΑΝΚΣ
ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕ ΣΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ «ΒΑΡΑΤΕ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ».
ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ,
ΣΚΟΤΩΣΕ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΤΟΝ 20ΧΡΟΝΟ ΜΙΧΑΛΗ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΣΤΟΥΡΝΑΡΗ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΙΩΝ.
«ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΑΙ, ΡΕ; 45 ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΤΥΧΑ ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ»,
ΚΟΜΠΑΖΕ ΣΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΟΥ...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΛΛΙΒΡΕΤΑΚΗ * στο περιοδικό Ταχυδρόμος
* Διευθυντή ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος:
«Τεκμηρίωση πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας του 20ού αιώνα».
Οι δύο τελευταίοι κατάδικοι για εγκλήματα της δικτατορίας, Δημήτριος Ιωαννίδης και Νικόλαος Ντερτιλής, συμπλήρωσαν τρεις δεκαετίες στις φυλακές του Κορυδαλλού. Τους τελευταίους μήνες επανήλθε για πολλοστή φορά στην επικαιρότητα το ενδεχόμενο αποφυλάκισής τους. Σήμερα, 32 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε την ιστορία του Ντερτιλή, δεδομένου ότι εκείνος έχει καλλιεργήσει - με κάποια σχετική επιτυχία - όλα αυτά τα χρόνια την εικόνα του σκληροτράχηλου και αρειμάνιου, αλλά ταυτόχρονα ακέραιου και υπερήφανου στρατιώτη, που παραμένει αταλάντευτος στις πεποιθήσεις του και «δεν θέλει τη συμπόνια κανενός», αποδεικνύοντας έτσι τη «γενναιότητα» του. Αρνούμενος (σε αντίθεση με άλλους χουντικούς) να κάνει χρήση του δικαιώματος άδειας εξόδου, υπογραμμίζει: «Δεν συναλλάσσομαι με τους αντιπάλους μου εγώ. Άδειες έδινα εγώ ως στρατηγός (σ.σ. ποτέ δεν υπήρξε στρατηγός - αποστρατεύτηκε ταξίαρχος). Δεν μπορώ να πάρω τώρα από ιδιώτες. Τους περιφρονώ βαθύτατα». Παράλληλα, προβάλλει το «σπαρτιατικό» πνεύμα του δηλώνοντας: «Μπορώ να ζήσω κι υπό τις αθλιέστερες συνθήκες», μόνο με «μια κλινοστρωμνή στο πάτωμα» (επί του παρόντος όμως διαμένει σε ατομική σουίτα των φυλακών με τηλεόραση, ψυγείο και γραφείο). Ο βασικός δε λόγος για τον οποίο παραμένει ακόμη στη φυλακή είναι ότι αρνείται να υποβάλει αίτηση χάριτος, μην αναγνωρίζοντας τη νομιμότητα «οιασδήποτε κυβερνήσεως από το 1974 και μετά», ενισχύοντας έτσι το προφίλ του «αμετανόητου, πλην αγνού ιδεολόγου» και βρίσκοντας ως ένα βαθμό ανταπόκριση σε κάποιο - ενδεχομένως και καλόπιστο - ακροατήριο που εντυπωσιάζεται και διακρίνει ένα είδος «λεβεντιάς» σε αυτή την ανένδοτη συμπεριφορά. θα είχε λοιπόν ενδιαφέρον να εξετάσουμε κατά πόσο αυτή η «ηρωική» εικόνα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
ΜΕ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ,
ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ 32 ΧΡΟΝΙΑ.
Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΤΕΡΤΙΛΗΣ,
ΕΞΑΓΡΙΩΜΕΝΟΣ,
ΓΥΡΝΟΥΣΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΑΝΚΣ
ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕ ΣΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ «ΒΑΡΑΤΕ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ».
ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ,
ΣΚΟΤΩΣΕ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΤΟΝ 20ΧΡΟΝΟ ΜΙΧΑΛΗ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΣΤΟΥΡΝΑΡΗ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΙΩΝ.
«ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΑΙ, ΡΕ; 45 ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΤΥΧΑ ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ»,
ΚΟΜΠΑΖΕ ΣΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΟΥ...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΛΛΙΒΡΕΤΑΚΗ * στο περιοδικό Ταχυδρόμος
* Διευθυντή ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος:
«Τεκμηρίωση πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας του 20ού αιώνα».
Οι δύο τελευταίοι κατάδικοι για εγκλήματα της δικτατορίας, Δημήτριος Ιωαννίδης και Νικόλαος Ντερτιλής, συμπλήρωσαν τρεις δεκαετίες στις φυλακές του Κορυδαλλού. Τους τελευταίους μήνες επανήλθε για πολλοστή φορά στην επικαιρότητα το ενδεχόμενο αποφυλάκισής τους. Σήμερα, 32 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε την ιστορία του Ντερτιλή, δεδομένου ότι εκείνος έχει καλλιεργήσει - με κάποια σχετική επιτυχία - όλα αυτά τα χρόνια την εικόνα του σκληροτράχηλου και αρειμάνιου, αλλά ταυτόχρονα ακέραιου και υπερήφανου στρατιώτη, που παραμένει αταλάντευτος στις πεποιθήσεις του και «δεν θέλει τη συμπόνια κανενός», αποδεικνύοντας έτσι τη «γενναιότητα» του. Αρνούμενος (σε αντίθεση με άλλους χουντικούς) να κάνει χρήση του δικαιώματος άδειας εξόδου, υπογραμμίζει: «Δεν συναλλάσσομαι με τους αντιπάλους μου εγώ. Άδειες έδινα εγώ ως στρατηγός (σ.σ. ποτέ δεν υπήρξε στρατηγός - αποστρατεύτηκε ταξίαρχος). Δεν μπορώ να πάρω τώρα από ιδιώτες. Τους περιφρονώ βαθύτατα». Παράλληλα, προβάλλει το «σπαρτιατικό» πνεύμα του δηλώνοντας: «Μπορώ να ζήσω κι υπό τις αθλιέστερες συνθήκες», μόνο με «μια κλινοστρωμνή στο πάτωμα» (επί του παρόντος όμως διαμένει σε ατομική σουίτα των φυλακών με τηλεόραση, ψυγείο και γραφείο). Ο βασικός δε λόγος για τον οποίο παραμένει ακόμη στη φυλακή είναι ότι αρνείται να υποβάλει αίτηση χάριτος, μην αναγνωρίζοντας τη νομιμότητα «οιασδήποτε κυβερνήσεως από το 1974 και μετά», ενισχύοντας έτσι το προφίλ του «αμετανόητου, πλην αγνού ιδεολόγου» και βρίσκοντας ως ένα βαθμό ανταπόκριση σε κάποιο - ενδεχομένως και καλόπιστο - ακροατήριο που εντυπωσιάζεται και διακρίνει ένα είδος «λεβεντιάς» σε αυτή την ανένδοτη συμπεριφορά. θα είχε λοιπόν ενδιαφέρον να εξετάσουμε κατά πόσο αυτή η «ηρωική» εικόνα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.


















.jpg)
.jpg)




