Ένας άνθρωπος που πάει για πρώτη φορά στην κοιλάδα του Λάκι, επηρεάζεται από τη σιωπή της. Αυτή η σιωπή δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Κριμαία. Σιωπηλά στέκονται τα ξεραμένα βουνά. Τα δέντρα είναι ακίνητα στο πέρασμα του ανέμου. Μόνο ένας μοναχικός λαγός τρέχει μέσα στο τεράστιο στρωμένο λιβάδι με τις κόκκινες παπαρούνες. Η φύση είναι σιωπηλή. Αλλά θα πρέπει να ακούσουμε πιο προσεκτικά σε αυτά τα βουνά και τα δέντρα, να εξετάσουμε τις αιματοβαμμένες παπαρούνες - και αρχίζουν να μιλούν αυτές, σπάζοντας τη σιωπή.
Θα πω την τρομερή ιστορία, η οποία είναι θαμμένη για περισσότερο από 60 χρόνια: στις φλέβες της κοιλάδας κυλούσε το αίμα των περήφανων ντόπιων της Κριμαίας, σεβαστών πολύ πέρα από τη χερσόνησο.
Το χωριό Λάκι. Στο χάρτη δεν υπάρχει!
Ο δρόμος ανηφορίζει ομαλά φτάνοντας στα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Λουκά. Δυστυχώς αυτό είναι το μόνο που έχει απομείνει από το ελληνικό χωριό Λάκι της Κριμαίας, που πρωτοκατοικήθηκε τον καιρό του Βυζαντίου. Το χωριό Λάκι ήταν ένα χωριό εκπληκτικής και ηρωικής ιστορίας, ένα στοιχείο του βυζαντινού πολιτισμού.
Σαν αετοφωλιά, το χωριό αυτό βρισκόταν σε βραχώδες έδαφος στο πέρασμα ανάμεσα στα βουνά των Τατάρων προς τη Γιάλτα.




