 |
| Καταθέτει τριαντάφυλλα στους δολοφονημένους διαδηλωτές και αστυνομικούς από τους πληρωμένους ελεύθερους σκοπευτές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. |
«Χωρίς αμφιβολία, η εποχή μας (....) προτιμά την εικόνα από το αντικείμενο, το αντίγραφο υπό το πρωτότυπο, την αναπαράσταση από την πραγματικότητα, το φαινόμενο από το είναι (...) Το ιερό γι αυτήν δεν είναι παρά η ψευδαίσθηση, και το ανίερο είναι η αλήθεια. Ή μάλλον, το ιερό μεγαλώνει στα μάτια της στο μέτρο που μικραίνει η αλήθεια και αυξάνεται η ψευδαίσθηση, έτσι ώστε, γι' αυτήν, το αποκορύφωμα της ψευδαίσθησης ν' αποτελεί επίσης το αποκορύφωμα του ιερού».
— ΦΌΙΕΡΜΠΑΧ! Πρόλογος στη δεύτερη έκδοση της «Ουσίας του Χριστιανισμού»
======
ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ
«Μια νέα οξεία πολεμική διεξάγεται στη χώρα, στο μέτωπο της φιλοσοφίας, πάνω στις έννοιες: «το ένα χωρίζεται σε δύο» και «τα δύο συγχωνεύονται σε ένα». Αυτή η διαμάχη είναι ένας αγώνας ανάμεσα σ' αυτούς που είναι υπέρ και σ’ αυτούς που είναι κατά της υλιστικής διαλεκτικής, ένας αγώνας ανάμεσα σε δυο αντιλήψεις του κόσμου: την προλεταριακή αντίληψη και την αστική αντίληψη.
Εκείνοι που υποστηρίζουν πως ο βασικός νόμος των πραγμάτων είναι ότι «το ένα χωρίζεται σε δύο» μένουν στο πλευρό της υλιστικής διαλεκτικής εκείνοι που υποστηρίζουν πως ο βασικός νόμος των πραγμάτων είναι ότι «τα δυο συγχωνεύονται σε ένα» είναι ενάντια στην υλιστική διαλεκτική.
Οι δύο πλευρές έχουν χαράξει μια βαθιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους και τα επιχειρήματά τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Αυτή η πολεμική αντανακλά στο ιδεολογικό επίπεδο, τον οξύ και πολύπλοκο ταξικό αγώνα που διεξάγεται στην Κίνα και σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
— «ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ» του Πεκίνου, 21 Σεπτεμβρίου 1964.
Με την ονομασία Εκστρατεία της Κριμαίας, ή Εκστρατεία της Ουκρανίας, ή (παλαιότερα) Εκστρατεία στη μεσημβρινή Ρωσία, ειδικότερα στην ελληνική ιστορία, χαρακτηρίζεται η ελληνική συμμετοχή με εκστρατευτικό σώμα στην εκστρατεία που επιχείρησε η Γαλλία (ως κύριο μέλος της Αντάντ) κατά των Μπολσεβίκων στην Κριμαία και γενικότερα στη περιοχή της Ουκρανίας το 1918-1919.
Γενικά
Η συμμετοχή της Ελλάδος στην εκστρατεία αυτή αποφασίστηκε από τον ίδιο τον Έλληνα πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και την κυβέρνησή του (κυβέρνηση του κόμματος των Φιλελευθέρων από τον Ιούνιο του 1917 χωρίς την παρουσία αντιπολίτευσης). Η Ελλάδα προσφέρθηκε να συμμετάσχει με τρεις μεραρχίες.
Η εκστρατεία αυτή όχι μόνο υπήρξε ατυχής, γεγονός που διαφαινόταν εξ αρχής, αλλά και πολύ καταστροφική για τον ελληνογενή πληθυσμό όλης της εκεί και γύρω περιοχής, από τα αντίποινα που ακολούθησαν στη συνέχεια σε βάρος του, με δολοφονίες, καταστροφές, διωγμούς, εκτοπίσεις κλπ.
Ιδιαίτερα όμως χαρακτηριστικός ήταν ο κίνδυνος που διέτρεξε το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα και τα ελληνικά πολεμικά πλοία που συμμετείχαν σε αυτή από την φαυλότητα των Γάλλων, εξαιτίας της οποίας λίγο έλειψε η «συμμαχική» εκστρατεία να εξελιχθεί σε σύρραξη μεταξύ των συμμάχων, γεγονός που αποσοβήθηκε την τελευταία στιγμή με την παρουσία αγγλικών θωρηκτών που προσκλήθηκαν επί τούτου.
Ανεξάρτητα όμως από την έκβαση της εκστρατείας στη Νότια Ρωσία, η συμμετοχή του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος σε αυτήν αποτέλεσε και το κυρίαρχο επιχείρημα του Ελευθερίου Βενιζέλου υπέρ της δικαίωσης των ελληνικών αιτημάτων στη διάσκεψη που ακολούθησε, ένα χρόνο μετά, στη Συνθήκη των Σεβρών.
Με το πέρας της εκστρατείας αυτής το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα μεταφέρθηκε στη Μικρά Ασία για ενίσχυση του μετώπου της μικρασιατικής εκστρατείας που μόλις είχε ξεκινήσει.
